Bekijk RIT 2 in’ map my ride’ – maak ook gebruik van de fly-by video
7u55…..wakker worden. Franklins kwam ons persoonlijk (1) wekken want hij voelde dat het zijn dag ging worden. De beklimming van de Grand Ballon stond immers op het programma en de uren die hij op zijn Tacx had doorgebracht moesten nu eindelijk hun vruchten afwerpen. Een korte blik door het raam temperde ons enthousiame want korte,hevige, regenbuien volgden elkaar in snel tempo op. We besloten om rustig ons ontbijt te nuttigen en af te wachten. Maar eerst even stoppen bij de anti-dopingcontrole (2)…
8u30…..ontbijt. Beneden gekomen konden we direct aan tafel voor een sober maar deugddoend ontbijtbuffetje. Terwijl we aan onze koffie slurpten werd verslag gedaan van de nachtelijke verkenning. Blijkbaar was er in het dorp een ‘sport bar’ die uitgerust was met een breedbeeld televisie waar we eventueel het WK-voetbal konden volgen. ‘Les Bleus’ moesten ‘s avonds vol aan de bak en dat bood wel perspectief voor een avond vol ambiance. Eén van de verkenners had zich blijkbaar al vlug onsterfelijk gemaakt door de plaatselijke dartskampioen naar huis te sturen met zware forfaitcijfers. De sfeer zat er goed in maar nu het weer nog…..Ook onze gastvrouw was weer geen zonnetje in huis, met ’ik zal jullie rotzooi maar opruimen’ gaf ze een ‘stille wenk’ dat het tijd was voor ons om de ontbijttafel te verlaten.
9u30……..regen…..regen….
10u00…..verbetering in zicht. Het was nu of nooit. Cliff zat als eerste in zijn wieleruitrusting en maande iedereen aan om het zelfde te doen.
10u31…..vertrekkensklaar. De regenwolken maakten plaats voor een prettig zonnetje maar het was wel oppassen geblazen met het wegdek dat er nat bijlag (3,4,5). We daalden af tot in Cornimont waar we links afsloegen om te beginnen aan de klim naar de top van de Col D’oderen. Met zijn gemiddelde stijggingspercentage van 3,4% en lengte van 11km is dit een ideale ‘inrijder’ waarbij de eerste 7km de naam col niet waardig zijn en we dan ook vlot in groep konden rijden. Voor Duchateaux, Blanc en Henkie lag het tempo duidelijk te laag en we spraken af dat zij gingen doorrijden tot op de top van de Grand Ballon om daar op de rest te wachten. Het trio schakelde een tandje of twee hoger en weg waren ze…. In de overblijvende groep bleef iedereen in zijn eigen tempo rijden om boven elkaar op te wachten. Het was vooral Brechten die de forcing voerde en zijn ‘over mijn lijk mentaliteit’ (6) tentoonspreidde.
11u22……’sommet’ de Col d’Oderen. Nog even tijd nemen voor enkele kiekjes (7,8,9,10) terwijl Franklins ‘en danseuse’ (11) arriveert en ook deelneemt aan de fotoshoot (12,13). De bosrijke en bochtige afdaling was gewoonweg schitterend, hoge snelheden konden echter niet gehaald worden door het nog steeds natte wegdek. . Tijdens de afdaling naar Kruth merkte Cliff dat hij zijn helm boven vergeten had dus mocht hij rechtsomkeer maken om ze op te halen. In Kruth aangekomen zagen we tot onze grote verbazing Henkie op wacht staan, hij was Duchateaux en Blanc voor de top van de Col D’Oderen kwijtgeraakt. Enkele minuten later was Cliff daar ook, met helm op. In groep (12,13,14) reden we rustig richting Wildenstein om ter hoogte van het prachtige ‘Lac de Wildenstein’ de klim naar ‘de Markstein’ aan te vatten om dan door te fietsen naar de top van de Grand Ballon. Nog eventjes elkaar moed inspreken (15,16) , groepsfotootje nemen (17), ballast overboord gooien (18) en de ‘Grand Ballon’ was van ons.
12u08….en hup met de beentjes. De 23km lange klim naar de top van de Grand Ballon vanuit Kruth is niet meteen deze met de hoogste moeilijkheidsgraad, vanaf de start (490hm) overwinnen we 853 hoogtemeters tot aan de top (1343hm) met een gemiddelde stijging van ongeveer 4%. Het was de eerste maal dat we kozen voor deze kant want de vorige edities klommen we altijd vanuit Willier Sur Thur die toch nog zwaardere turf is. Toch voelde de eerste km niet als ‘een makkie aan’ met pieken tot 12%, maar naargelang het aantal km vorderde daalde de stijgingsgraad en kon er aan een behoorlijk tempo geklommen worden.
Henkie had al vlug het goede tempo te pakken en reed van de groep weg gevolgd door een verbeten Brechten die erop gebrand was om als eerste ‘Le Markstein’ te bereiken. De rest van het groepje was aan elkaar gewaagd waardoor er geen grote gaten vielen en er werd besloten om verder in groep (19,20,21,22) te klimmen met uitzondering van Franklins die wat achterop raakte en in een heroïsch gevecht verwikkeld zat met zichzelf en de berg. We hadden zelfs even de tijd om aan ‘sightseeing’ te doen, wat prachtige plaatjes opleverde (23,24), vooraleer we ‘Le Markstein’ bereikten. Onze twee vluchters stonden ons op te wachten met een breed glimlachende Brechten, hij had het duel van Henkie gewonnen door met een vernietigende sprint uit de halen in de laatste meters, zijn dag kon hier al niet meer stuk.
13u12….fotootje (25,26) en wachten op onze ploegleider Franklins.
