Het was vroeg dag en buiten stonden de hemelsluizen wagewijd open wat onze motivatie om te fietsen op een laag pitje bracht. Toch waren we vastbesloten om op de fiets te kruipen, na het ontbijt besloten Duchateaux en Blanc om als enigen de lastige rit van 80km voor hun rekenig te nemen, de anderen kozen voor de 70km. Nadat een ogenschijnlijke droge periode aanbrak trokken we vlug onze fietsplunje aan en waren we vertrekkensklaar. We hadden nog maar ons zadel aangeraakt en het begon opnieuw te regenen. We trokken ons hier niets van aan en namen ons voor om er het beste van te maken. Blanc en Duchateaux gingen hun eigen weg en onze groep zette zich in gang met Patje als gids.
We reden aan een gezapig tempo want enkelen hadden door de zware rit van de dag ervoor nog serieus last van verzuurde beentjes. Dit beterde echter naarmate we verder reden. Ondanks de regen amuseerden we ons op het licht glooiend parcours. Onze pret was echter van korte duur want tijdens een kleine afdaling brak één van de spaken van mijn voorwiel en meteen stond mijn wiel paraplu, ik kon hier niets meer mee aanvangen. Daar stonden we dan in de gietende regen en in de verste verten was niemand te zien tot een plaatselijke inwoner zijn garagepoort opendeed en ons een schuilplaats aanbood. Tot onze grote verbazing was hij druk bezig met aan zijn mountainbike te sleutelen en vroeg hij wat er aan de hand was. Hij kon mij echter ook niet helpen waarna we besloten om verder te rijden tot in het volgend dorp.
Filed under: Vogezen 2008
