Vrijdag 11/06/2010: Grand Ballon

Bekijk RIT 2 in’ map my ride’ – maak ook gebruik van de fly-by video

7u55…..wakker worden. Franklins kwam ons persoonlijk (1) wekken want hij voelde dat het zijn dag ging worden. De beklimming van de Grand Ballon stond immers op het programma en de uren die hij op zijn Tacx had doorgebracht moesten nu eindelijk hun vruchten afwerpen. Een korte blik door het raam temperde ons enthousiame want korte,hevige, regenbuien volgden elkaar in snel tempo op. We besloten om rustig ons ontbijt te nuttigen en af te wachten. Maar eerst even stoppen bij de anti-dopingcontrole (2)…

8u30…..ontbijt. Beneden gekomen konden we direct aan tafel voor een sober maar deugddoend ontbijtbuffetje. Terwijl we aan onze koffie slurpten werd verslag gedaan van de nachtelijke verkenning. Blijkbaar was er in het dorp een ‘sport bar’ die uitgerust was met een breedbeeld televisie waar we eventueel het WK-voetbal konden volgen. ‘Les Bleus’ moesten ‘s avonds vol aan de bak en dat bood wel perspectief voor een avond vol ambiance. Eén van de verkenners had zich blijkbaar al vlug onsterfelijk gemaakt door de plaatselijke dartskampioen naar huis te sturen met zware forfaitcijfers. De sfeer zat er goed in maar nu het weer nog…..Ook onze gastvrouw was weer geen zonnetje in huis, met  ’ik zal  jullie rotzooi maar opruimen’ gaf ze een ‘stille wenk’ dat het tijd was voor ons om de ontbijttafel te verlaten.

9u30……..regen…..regen….

10u00…..verbetering in zicht. Het was nu of nooit. Cliff zat als eerste in zijn wieleruitrusting en maande iedereen aan om het zelfde te doen.

10u31…..vertrekkensklaar. De regenwolken maakten plaats voor een prettig zonnetje maar het was wel oppassen geblazen met het wegdek dat er nat bijlag (3,4,5). We daalden af tot in Cornimont waar we links afsloegen om te beginnen aan de klim naar de top van de Col D’oderen. Met zijn gemiddelde stijggingspercentage van 3,4% en lengte van 11km is dit een ideale ‘inrijder’ waarbij de eerste 7km de naam col niet waardig zijn en we dan ook vlot in groep konden rijden. Voor Duchateaux, Blanc en Henkie lag het tempo duidelijk te laag en we spraken af dat zij gingen doorrijden tot op de top van de Grand Ballon om daar op de rest te wachten. Het trio schakelde een tandje of twee hoger en weg waren ze…. In de overblijvende  groep bleef iedereen in zijn eigen tempo rijden om boven elkaar op te wachten. Het was vooral Brechten die de forcing voerde en zijn ‘over mijn lijk mentaliteit’ (6) tentoonspreidde.

11u22……’sommet’ de Col d’Oderen. Nog even tijd nemen voor enkele kiekjes (7,8,9,10) terwijl Franklins ‘en danseuse’ (11) arriveert en ook deelneemt aan de fotoshoot (12,13). De bosrijke en bochtige afdaling was gewoonweg schitterend, hoge snelheden konden echter niet gehaald worden door het nog steeds natte wegdek. . Tijdens de afdaling naar Kruth merkte Cliff dat hij zijn helm boven vergeten had dus mocht hij rechtsomkeer maken om ze op te halen. In Kruth aangekomen zagen we tot onze grote verbazing Henkie op wacht staan, hij was Duchateaux en Blanc voor de top van de Col D’Oderen kwijtgeraakt. Enkele minuten later was Cliff daar ook, met helm op. In groep (12,13,14) reden we rustig richting Wildenstein om ter hoogte van het prachtige ‘Lac de Wildenstein’ de klim naar ‘de Markstein’ aan te vatten om dan door te fietsen naar de top van de Grand Ballon. Nog eventjes elkaar moed inspreken (15,16) , groepsfotootje nemen (17), ballast overboord gooien (18) en de ‘Grand Ballon’ was van ons.

12u08….en hup met de beentjes. De 23km lange klim naar de top van de Grand Ballon vanuit Kruth is niet meteen deze met de hoogste moeilijkheidsgraad, vanaf de start (490hm) overwinnen we 853 hoogtemeters tot aan de top (1343hm) met een gemiddelde stijging van ongeveer 4%. Het was de eerste maal dat we kozen voor deze kant want de vorige edities klommen we altijd vanuit Willier Sur Thur die toch nog zwaardere turf is. Toch voelde de eerste km niet als ‘een makkie aan’ met pieken tot 12%, maar naargelang het aantal km vorderde daalde de stijgingsgraad en kon er aan een behoorlijk tempo geklommen worden.

Henkie had al vlug het goede tempo te pakken en reed van de groep weg gevolgd door een verbeten Brechten die erop gebrand was om als eerste ‘Le Markstein’ te bereiken. De rest van het groepje was aan elkaar gewaagd waardoor er geen grote gaten vielen en er werd besloten om verder in groep (19,20,21,22) te klimmen met uitzondering van Franklins die wat achterop raakte en in een heroïsch gevecht verwikkeld zat met zichzelf en de berg. We hadden zelfs even de tijd om aan ‘sightseeing’ te doen, wat prachtige plaatjes opleverde (23,24), vooraleer we ‘Le Markstein’ bereikten. Onze twee vluchters stonden ons op te wachten met een breed glimlachende Brechten, hij had het duel van Henkie gewonnen door met een vernietigende sprint uit de halen in de laatste meters, zijn dag kon hier al niet meer stuk.

13u12….fotootje (25,26) en wachten op onze ploegleider Franklins.

13u30….’le patron est arrivé’ (27,28).

Donderdag 10/06/2010: ‘La Beuratte’

 Bekijk RIT 1 in’ map my ride’ – maak ook gebruik van de fly-by video

6u15 … iedereen vertrekkensklaar voor de derde jaargang van onze Vogezentrip (1,2,3,4).  Dit jaar ging het richting Xoulces waar we gereserveerd hadden in een Chambre D’hôtes, genaamd ‘La Beuratte’, gelegen dichtbij La Bresse, een uitstekende uitvalsbasis daar alle bekende cols op een zakdoek bijeen liggen. Deze werd uitgebaat door twee dames luisterend naar de namen Sandra en Petra, we waren benieuwd…..

 Het was weer verzamelen geblazen bij Blanc waar we de dag voordien onze fietsen en ander materiaal in de camionette geladen hadden. De regen voorspelde alvast niet veel goeds maar dat kon onze ‘moral’ niet klein krijgen. De volgende machtige gasten tekenden present voor dit jaar:  Patje, Franklins, Duchateaux, Cliff, Brechten, Tom, Blanc, Henkie en Nestes. De chauffeurs van dienst  waren Patje ,Brechten en Blanc. Na een klein oponthoud trok de caravaan op gang naar Wanlin waar we onze eerste stop hadden gepland.

8u58 …AC wegrestaurant Wanlin. Even halt houden voor ons traditioneel ontbijt bestaande uit  7 leffes (5), 1 choco en een koffie (6,7,8). Verbazing alom op de gezichten van de rond ons ontbijtende mensen maar hier trokken wij ons niets van aan. Na dit opkikkertje zaten we weer vol vuur om de laatste etappe van de autorit aan te vatten. Nu nog iets vinden om rond de middag te eten.

12u40…..intern overleg inzake de locatie om ons middagmaal te nuttigen. Patje raadpleegde zijn boordcomputer en die raadde ons een italiaans restaurantje aan in Remiremont, Le Pinocchio. Van buitenaf hadden we weinig verwachtingen maar éénmaal binnen werden we vriendelijk onthaald door de vrouw des huizes die gewillig met ons op de foto ging (9,10). Henkie kreeg als ‘pseudo arabier’ zelfs een aangepast, ‘sans porc’  menu aangeboden die hij wijselijk afwimpelde. De zelfgemaakte pizza’s, lasagnes en carbonara’s smaakten verrukkelijk in combinatie met een aangepast wijntje uit de Alsace. Met een voldaan gevoel namelijk we afscheid en deze was even hartelijk als onze aankomst.

14u28…. ‘ bestemming bereikt ‘  klonk het uit de gps als muziek in onze oren. Wat we zagen was veelbelovend, een fraai ogende woning in een rustige, groene omgeving (11). Eén nadeel echter, de weg ernaar toe was redelijk steil en lag bezaaid met kleine steentjes en kiezeltjes. Er was genoeg parkeerruimte voor onze drie wagens waarbij de camionette pal voor de garage kon staan.

‘Welkom heren, ik ben Sandra’ , klonk het, met een irritant hollands accent uit de mond van een dame die zich voorstelde als gastvrouw van ’La Beuratte’ . Met een beetje fantasie stonden we in Disneyland Parijs voor de deur van de ‘Tower of  Terror’, zo voelde onze ontvangst aan. We kregen een korte rondleiding en uitleg over de huisregels waarna we ons klaarmaakten voor de eerste rit (12,13,14). Er viel niets aan te merken op de eet- en zitruimte,sanitair enz….alles was perfect in orde.

15u08….iedereen zat vol goede moed om de eerste rit aan te vatten (15,16,17,18,19, 20,21,22). Er was een rit voorzien van een kleine 70km richting Gerardmer met een aantal colletjes die moesten overwonnen worden zoals de col de bockloch, col de grosse pierre, col de sapois en col de croix de monats. Patje had echter van bij de start moelijkheden met zijn schoenen, hij kon niet in zijn pedalen klikken, na herhaaldelijke pogingen lukte het hem toch om één schoen in te klikken en de rit zo aan te vatten.

Vermits ons hotel gelegen was aan de voet van de col de bockloch was het onmiddelijk klimmen geblazen wat niet evident is na zes uur in de wagen te hebben gezeten (23,24). Deze 10km lange klim met een gemiddeld stijgingspercentage van 5% was een leuke binnenkomer en daar het redelijk warm en zonnig was duurde het niet lang vooraleer de eerste bidons aangesproken werden. Er werd zo goed als het kon in groep gereden (25,26,27,28,29). Na een kleine 10km kwamen we boven waar de weg zich opsplitste in drie richtingen (30,31). Wij opteerden voor de afdaling van de col de la Vierge richting la Bresse. Nog steeds had Patje problemen, een klein beetje met de ademhaling maar vooral met zijn schoenen…

De afdaling van de col de la vierge is redelijk technisch door zijn korte bochten en staat van het wegdek, éénmaal beneden kwamen we opnieuw oog in oog te staan met onze verblijfplaats van vorig jaar maar deze zag er redelijk verlaten uit. Het was nog eventje wachten op Patje die geen risico’s nam met het gekende probleem aan zijn fiets (32,33). We gingen verder richting La Bresse waar we halt hielden bij de plaatselijjke fietshandelaar en waar de fiets van Patje voorzien werd van nieuwe pedalen en zijn schoenen van nieuwe plaatjes.

Nadat dit euvel werd opgelost sloegen we rechtsaf aan het rondpunt richting col de grosse pierre vanwaar we naar Gerardmer gingen rijden, helaas werd ons de weg versperd door wegenwerken waardoor we verplicht waren om rechtdoor naar de top van de Col de la Croix des Monats te fietsen. Blanc en Duchateaux waren al niet meer te bespeuren en de anderen zetten de achtervolging in, het was echter oppassen geblazen door het drukke verkeer op deze baan. Eens aangekomen op de top van deze 6,2km lange klim vonden we onze twee vluchters terug en begonnen we aan de afdaling richting Cornimont. Tijdens deze afdaling kwam Tom ‘beton’ met zijn bovenarm (34) in ‘licht contact’ met een tegenliggende auto van een plaatselijke francaise met desastreuse gevolgen voor……. de wagen (35). Dankzij wat stunt en vliegwerk konden we dit akkefietje snel oplossen en onze weg verder zetten richting ‘la Beuratte’. Aangekomen  in Corminont was het nog een tweetal kilometer ‘Vogezisch plat’ naar het hotel wat onze teller op ongeveer 32km bracht i.pv. 70. Geen mens die hier om maalde…..

17u59……aankomst ‘La Beuratte’. Door de hoge tempartuur waren de meesten van ons toe aan een verfrissing zowel in- als uitwendig (36,37,38,39). Na een verkwikkende douche hadden we ons geinstalleerd op het gezellig terras achteraan het gebouw en de gemeen-schappkelijke frigo die rijkelijk opgevuld was met verschillende dranken was vlug geplunderd. Brechten had opnieuw voor, met onze naam bedrukte, T-shirts gezorgd (40) wat het groepsgevoel een nieuwe boost gaf.

19u00……etenstijd. We kregen een viergangenmenu voorgeschoteld met om te beginnen een slaatje met warme geitenkaas gevolgd door een overheerlijke kom stoofvlees, dit vergezelt van een lekker tafelwijntje (41,42).  Als intermezzo een bord met drie verschillende franse kazen afgesloten met een soort sorbetijs. Niets op aan te merken behalve dat onze gastvrouw het eten als het ware op ons bord gooide.  Voor de koffie werden we ‘vriendelijk’ verzocht om plaats te nemen in de zitruimte. Vermits het buiten nog een aangenaam temperatuurtje was hadden we besloten om dit op het terras te doen (43,44).

21u25…..poker time. Onze favoriete bezigheid om elkaar euro’s af te troggelen kon van start gaan. Termen als ‘double pair’, ‘flush’ gingen weer vlot over de tong samen met de gewoonlijke discussies, twijfels, ‘muulegetrek’ en……dranken. (45,46,47,48)

23u31…..bedtijd (49) . Voor sommigen althans, naar jaarlijkse gewoonte voelden enkelen zich weer geroepen om de plaatselijke horeca te gaan verkennen en ‘s anderendaags verslag uit te brengen aan de groep. De verkenners van dienst dit jaar waren………..

03u00….geroezemoes op de gang, rararara….benieuwd naar het verslag.

Zaterdag 31/05/2008

Het was vroeg dag en buiten stonden de hemelsluizen wagewijd open wat onze motivatie om te fietsen op een laag pitje bracht. Toch waren we vastbesloten om op de fiets te kruipen, na het ontbijt besloten Duchateaux en Blanc om als enigen de lastige rit van 80km voor hun rekenig te nemen, de anderen kozen voor de 70km. Nadat een ogenschijnlijke droge periode aanbrak trokken we vlug onze fietsplunje aan en waren we vertrekkensklaar. We hadden nog maar ons zadel aangeraakt en het begon opnieuw te regenen. We trokken ons hier niets van aan en namen ons voor om er het beste van te maken. Blanc en Duchateaux gingen hun eigen weg en onze groep zette zich in gang met Patje als gids.

We reden aan een gezapig tempo want enkelen hadden door de zware rit van de dag ervoor nog serieus last van verzuurde beentjes. Dit beterde echter naarmate we verder reden. Ondanks de regen amuseerden we ons op het licht glooiend parcours. Onze pret was echter van korte duur want tijdens een kleine afdaling brak één van de spaken van mijn voorwiel en meteen stond mijn wiel paraplu, ik kon hier niets meer mee aanvangen. Daar stonden we dan in de gietende regen en in de verste verten was niemand te zien tot een plaatselijke inwoner zijn garagepoort opendeed en ons een schuilplaats aanbood. Tot onze grote verbazing was hij druk bezig met aan zijn mountainbike te sleutelen en vroeg hij wat er aan de hand was. Hij kon mij echter ook niet helpen waarna we besloten om verder te rijden tot in het volgend dorp.

Vrijdag 30/05/2008

De Koninginnerit

Inleiding

Na een verkwikkende nachtrust was iedereen rond 8h00 paraat voor het ontbijt en zagen we dat het buiten uitstekend weer was om te fietsen. het ontbijt was in de vorm van een buffet en er was voldoende keuze uit fruitsap, koffie, croissants, stokbrood, kaas, …. (1), (2), (3), (4). Tijdens het ontbijt beslisten Franklins en Patje dat ze de voorkeur gaven aan nog een locale route van een 70-tal km, ongeveer dezelfde als de donderdag maar dan in omgekeerde richting, i.p.v. deel te nemen aan de koninginnerit. Dit betekende dat ik alleen met de bestelwagen de rit zou begeleiden. Na het ontbijt werd de route nog eens samen over-lopen en kreeg iedereen op papier een korte beschrijving van de rit mee, daarna begaven we ons naar de kamers om de nodige voorbereidingen te treffen.

Vermits we met de wagens naar ons vertrekpunt Le Thillot gingen moesten de fietsen en het bijhorende materiaal nog in de bestelwagen geladen worden (5), eens dit achter de rug was waren we volledig klaar om aan dit nieuw avontuur te beginnen (6), (7). Franklins groette ‘deze die gingen sterven’ nog voor de laatste maal (8).

De autorit naar Le Thillot duurde ongeveer 45min en we vonden er vlug een ruime openbare parking waar we op ons gemak al het nodige materiaal konden uitladen. Net als volleerde profs checkte ieder zijn fiets en uitrusting (9), en waren we klaar om te vertrekken, enkelen moesten nog wat ballast overboord gooien (10). We hadden zelfs nog even de tijd voor een foto (11). Ik had de GPS ingesteld op ons eerste referentiepunt nl. Saint-Maurice-sur-Moselle  vanwaar we de beklimming van de Ballon d’alssace  gingen aanvatten, de eerste kuitenbijter van de dag.

 De afstand van onze startplaats tot in Saint-Maurice-sur-Moselle bedroeg 6,5km, ideaal als aanloop en om niet ‘koud’ aan de eerste beklimming te beginnen. Bij het wegrijden vanop onze parkeerplaats zaten we direct op de goede baan nl. de N66, die rechtstreeks naar ons eerste doel liep. Het was de bedoeling dat ik voor de ganse rit aan alle cruciale splitsingen ging staan om de fietsers de goede route te tonen, hun bidons aan te vullen, kledij te wisselen, de lijken op te vangen, foto’s te maken, enz…, ik voelde mij als het ware de ‘Dirk Nachtegaele’  (12) van onze bende. Bij de eerste splitsing liep het al mis, we sloegen één straat te vroeg in, en we zaten verkeerdelijk op de MTB-route voor de beklimming van de ‘Alsace’ . Dit foutje werd echter vlug gecorrigeerd en na de goede afslag gevonden te hebben, kon de beklimming van de ‘Ballon d’Alsace’ beginnen.

Ballon d’Alscace

De klim vanuit Saint-Maurice-sur-Moselle bedraagt 9km met een gemiddelde stijgingspercentage van 6,9%. Over deze afstand worden er in totaal 619 hoogtemeters overwonnen. De klim op zich is zeer gelijkmatig op gebied van stijgingspercentage met een minimum van 5,5% en een maximum van 8%. Onze eerste col in de Vogezen was ook de eerste die ooit werd beklommen in de Tour de France en dit in 1905, ene René Poittier kwam hier solo boven en hij was de enige die zijn voet niet hoefde te zetten. Benieuwd hoe wij het er vanaf zullen brengen, maar de wegen toen waren dan ook van mindere kwaliteit.

Voor iedereen van de groep was het dan ook de eerste keer dat ze zo’n klim voor de wielen kregen. De eerste 2 kilometer werd er nog min of meer in groep gereden maar vlug bleek dat iedereen zijn eigen tempo zocht en dit had zo zijn gevolgen. Duchateaux en Brechten  reden weg van de rest waarbij Brechten dan nog eens recht op de trappers (13) ging staan om het tempo nog wat op te voeren. Ik reed de renners één voor één voorbij en hun gezichten spraken boekdelen (14), (15), (16). Ergens halverwege parkeerde ik de be-stelwagen om nog wat foto’s te nemen en de fietsers moed in te spreken. Duchateaux en Brechten (17) re-den nog steeds samen voorop wat later gevolgd door respectievelijk Blanc, Stieri en Bleu. De klim verliep verder doorheen een prachtig bosrijk gebied en hoe hoger we kwamen hoe mistiger en koeler het werd. Duchateaux (18) had ondertussen Brechten achter zich gelaten, die zijn overmoedigheid (19) duidelijk moest bekopen en de man met de hamer was tegengekomen, zo erg zelfs dat hij er niet veel later de brui aan gaf en mij gezelschap kwam houden in de bestelwagen, we reden samen door naar de top (20) om alle ren-ners op te wachten. Duchateaux kwam als eerste boven (21) duidelijk onder de indruk van deze eerste, mooie klim. Blanc die een stevige remonte had ingezet was de volgende die we mochten verwelkomen, hij had er ook van genoten. Stieri had dan weer zijn klim slim ingedeeld en constant zijn eigen tempo gereden. Mijn grootste bewondering ging echter uit naar Bleu die op wilskracht vanuit de laatste bocht te voorschijn kwam en de laatste meters nog eventje ‘en danseuse’ nam.

Op de top namen we nog even de tijd voor een paar foto’s (22), (23), (24), (25), het aanvullen van de bi-dons en het aandoen van de thermovesten (26). Zoals gezegd was het er redelijk fris, zeker na een tijdje te hebben stilgestaan en we hadden nog een mooie en lange afdaling voor de boeg, zelfs Brechten had terug de moed gevonden om op zijn fiets te kruipen. Ikzelf reed de groep voor met de bedoeling om nog eens halt te houden in Sewen. De afdaling was er eentje om de vingers van af te likken, goed wegdek, veel bochtenwerk, weinig verkeer,… Met de bestelwagen was het zelfs uitkijken om de bochten goed aan te snijden en met een paar losgelaten fietsers aan je bumper was het extra opletten. De 14km lange afdaling van de Ballon d’alsace eindigt in Sewen van waaruit we verder in licht dalende lijn richting Masevaux fietsten. Ik reed alvast door tot in Masevaux om daar nog even halt te houden en de rennners de juiste afslag aan te wijzen richting de volgende klim nl. de Col Du Hundsruck, we hadden 43km op onze teller staan.

Col Du Hundsruck

Met zijn gemiddelde stijgigngspercentage van 3,9% en een maximum van 5,6% was de Col du Hundsruck  de tweede klim van de rit en moest er in totaal 8,7km geklommen worden. Na een kleine 4km zit er zelfs een kleine afdaling van ongeveer 1,5km in deze col. Dit moest dus zeker voor iedereen een haalbare kaart zijn, bijna voor iedereen zoals later zou blijken.

Eens in Masevaux toegekomen gingen we aan de eerste verkeerslichten linksaf (27) en meteen zagen we de voet van de Col Du Hundsruck voor ons opduiken. Iedereen was voldoende gerecupereerd van de eerste klim en er werd meteen een aardig tempo ontwikkeld (28). Bleu had echter pech, bij het ingaan van de eerste bocht viel zijn ketting af, waardoor hij kostbare tijd verloor en vermits de groep hier niets van had gemerkt, was de achterstand onoverbrugbaar geworden. Toch gaf hij niet op en zette de achtervolging in, wat hem heel wat energie kostte.

De groep viel uiteen en de volgorde van de eerste klim werd opnieuw gerespecteerd d.w.z. Duchateaux (29)voorop gevolgd door het fietskoppeltje Blanc en Stieri (30). Brechten had echter zijn lesje geleerd op ‘de Alsace’ en reed zijn eigen tempo om de motor niet op te blazen (31). Bleu had zoals eerder vermeld een ach-terstand door pech.

Na ongeveer 3,7 km klimmen volgde een leuke afdaling van 1,5km met enkele pittige bochten, dit leverde spectaculaire foto’s op (33), (34), (35), (36). Na dit korte intermezzo volgde de rest van de klim, over een afstand van 3,5km met een gemiddeld stijgingspercentage van 5%, die door iedereen vlot werd afgehaspeld met uitzondering van Bleu. Hij had zich leeggereden en zag het niet meer zitten om aan het tweede deel van de klim te beginnen. Zijn fiets werd in de bestelwagen gedeponeerd om er pas ‘s avonds terug uit te komen en zo had ik mijn eigen co-piloot voor de rest van de rit.

Eens boven op de Col Du Hundsruck (37), (38) hadden we zo’n 54km afgelegd en begon de maag van de meesten flink te knorren, dus werd er besloten om ergens halt te houden en de verloren caloriën terug aan te vullen vooraleer we de zwaarste klim van de dag, ‘de Grand Ballon’ , zouden aanvatten. Hiervoor moesten we tot in Willer-Sur-Thur afdalen maar tijdens onze doortocht in Bitschwiller-les-Than vonden we een deftig restaurant om onze primaire behoefte te bevredigen. We konden er makkelijk onze bestelwagen kwijt op de private parking en werden er, ondanks onze niet alle-daagse verschijning, toch hartelijk ontvangen door een jonge deerne die we in ons beste frans konden wijs maken wat we wilden eten en drinken (39). Zoals het echte profs beaamt werd er volop gekozen voor pasta’s in al zijn mogelijke vormen. Tijdens onze maaltijd vroegen we ons luidop af wat onze twee thuisgebleven fietscompanen, Franklins en Patje, aan het uitspoken waren. We hadden zo het idee dat er bij hen van fietsen niet veel in huis zou komen, zoals later zou blijken hadden we hen duidelijk onderschat.

Deze culinaire stop nam ongeveer een uurtje in beslag waarna we met vol goede moed aan het tweede deel van onze rit begonnen. Bleu besloot om mij nog steeds te vergezellen in de bestelwagen terwijl de anderen zich opmaakten om de Grand Ballon te bedwingen. Hiervoor moesten we nog zo’n 1,5km fietsen tot in Willers-Sur-Thur, niet de ideale aanloop om met een volle maag aan een klim van 16km te beginnen.

Grand Ballon

De Grand Ballon is de hoogste berg in de Vogezen en vanuit Willers-Sur-Thur  is de klim tot aan de top 16km lang waarbij er 974 hoogtemeters moeten overwonnen worden. De gemiddelde stijgingsgraad van de klim bedraagt 6,1% waarbij de klim naar het einde toe steiler wordt met een maximale stijgingsgraad van 8,5%.

Eens we Willers-Sur-Thur binnenreden gingen we op het eerste rondpunt rechtsaf richting de Grand Ballon(40). Iedereen vatte de klim op zijn eigen tempo aan, er waren duidelijk lessen getrokken uit de vorige twee cols. Duchateaux en Blanc trokken samen op pad (41) richting Col Amic, een soort tussenstation, vanwaar de laaste jump naar de top van de col wordt gemaakt. Stieri (42) en Brechten (43) reden afzonderlijk naar boven met slechts één doel voor ogen, de top bereiken, hoe en wanneer maakte hen niet uit.

Bleu en ik reden door tot aan de Col Amic (44) om er eventjes halt te houden, daar zagen we een groep wielertoeristen van een man of tien, aan hun kledij te zien van dezelfde club, die zich klaarmaakten om de laatste zware zeven kilometers (45), (46) af te haspelen. Op zicht konden we uitmaken wie van die groep nog fris zat en wie op zijn tandvlees zat, er waren er duidelijk meer die onder de tweede categorie vielen.Ze moedigden elkaar nog wat aan en weg waren ze.

Niet veel later kwam Duchateaux in ons vizier, hij had afstand genomen van Dimi en reed ons aan een in-drukwekkend tempo en op souplesse voorbij richting de top, nog zeven kilometer te gaan. Dimi was de volgende die we mochten begroeten en ook hij reed in één ruk door. Bleu en ik besloten om niet op Stieri en Brechten te wachten en door te rijden naar de top om de aankomsten van onze renners te kunnen vereeuw-igen. We lasten nog een stop in op ongeveer twee kilometer van de top en op onze weg passeerden we de groep wilertoeristen waarvan er reeds een groot aantal rijp waren om te worden opgepeuzeld door Ducha-teaux. Er was zelfs een ongelukkige bij die zijn maaginhoud op de flanken van deze col liet bewonderen. We namen nog enkele foto’s (47) , (48) van onze renners en reden verder naar de top, tijdens deze rit ging mijn gsm af, het was Franklins, hij vroeg waar we ons bevonden en stelde voor om ons tegemoet te rijden met Patje. We spraken af in Kruth.

Eens op de top parkeerden we onze bestelwagen (49) en namen we onze positie in om de aankomst van on-ze groep digitaal vast te leggen. Intussen had Bleu in het plaatselijk restaurantje twee frisse pinten besteld die we voelden lopen tot in onze kleine teen (50). In de verte zagen donkere wolken samenpakken (51) en het gedonder beloofde niet veel goeds voor het verdere verloop van onze rit.

Niet veel later arriveerde Duchateaux (52), op 4’12″ gevolgd door Dimi (53). Stieri kwam 9’26″ na Duchateaux aan (54), Brechten kon de schade beperken tot 11’28″ (55). De renners namen een kleine pauze en de groepsfoto (56) mocht natuurlijk ook niet ontbreken om te kunnen pochen bij het thuisfront. Brechten zat echter nog vol adrenaline en wou nog eens stunten door een rodelbaan af te fietsen (57), (58), we konden hem tijdig op andere gedachten brengen wat hem een gepeperde ziekenhuisrekening bespaarde.

Onze kilometertellers gaven 77km aan, het was ongeveer 15H30 en we hadden nog 50km voor de boeg. Vermits we zeker tegen 19H00 aan tafel moesten in de sportherberg ging dit, volgens onze berekeningen aan de hand van ons gereden tempo, nipt zijn. Het volgend referentiepunt was Le Mark-stein, op zes kilometer van onze huidige positie, van waaruit we moesten afdalen tot in Kruth. De weg naar Le Markstein gaat golvend op en neer over de bergkam met een prachtig uitzicht (59), (60) al werd deze overschaduwd door dreigende wolken.

Aan Le Markstein fietsten we linksaf en begonnen we aan een prachtige, 14km lage afdaling richting Kruth. Hierbij reden we opnieuw door een bosrijk gebied, Foret Communale d’oderen, genaamd. Er kon redelijk bijgetrapt worden en snelheden van om en bij de 70km/h werden vlot gehaald. Vooral Brechten bleek een begenadigd afdaler te zijn. Plots tijdens deze afdaling werden we in tegenovergestelde richting voorbij gereden door een zware BMW, het was Patje met naast zich Franklins, ze maakten direct rechtsomkeer en zo was onze caravaan terug compleet. Bijna beneden vlamden we loodrecht op een prachtig meer, Lac de Kruth, waar we links afsloegen richting Kruth, daar gingen we achter de kerk rechtsaf om na 700 meters aan de laatste beklimming van de dag de Col d’Oderen te beginnen.

Col d’Oderen

Deze 9,8km lange klim (61) vanuit Kruth heeft een gemiddelde stijgingspercentage van 4,3% en er moeten tot aan de top 422 hoogtemeters overwonnen worden. De eerste 2,5km zijn vals plat, de daaropvolgende kilometers worden gelijkmatig steiler waarbij de laatste 800meters het steilst zijn met een stijging van 7,7%. Een lastige klus dus met reeds 100 zware kilometers in de benen.

Bleu en ik besloten om voor de groep uit te rijden, Patje en Franklins bleven achterop rijden als een soort van bezemwagen. Het werd nog een vervelende klim, in een bosrijke omgeving, met zijn steeds stijgende kilometers. Vooral brechten en Stieri kregen het moeilijk maar ze waren nog niet van plan om op te geven, Duchateaux en Blanc waren er reeds vroeg vandoor gegaan. Op 2 kilometer van de top zag ik een insprong waar ik de bestelwagen nog eens aan de kant smeet om de laatste actiefoto’s te nemen. Duchateaux was de eerste die ons voorbij reed (62) en ook bij hem zagen we eindelijk vage verschijnselen van vermoeidheid. Blanc was de volgende die uit de bocht kwam (63) en hij vroeg op een bijna smekende toon hoe ver het nog was, wij konden hem hierop geen sluitend antwoord geven waarna hij dan maar doorreed.

Brechten en Stieri kwamen zij aan zij aangetrippeld, begeleidt door de ploegwagen met aan boord onze twee ploegdirecteurs Patje en Franklins. De twee coureurs zagen ons staan en persten er nog een laatste sprintje uit, ze hadden trouwens onderling al beslist om er hier mee op te houden, de sprint werd overigens gewonnen door Brechten met een banddikte voorsprong (64).

Nadat we vlug hun fietsen in de camionette hadden ingeladen namen Brechten en Stieri plaats bij Patje en repten we ons naar de top om Blanc en Duchateaux op te vangen. We kwamen net op tijd om Duchateaux te zien aankomen, niet veel later volgde Blanc (65). Er werd besloten om op deze mooie locatie de schitterende rit af te ronden, wilden we nog kunnen genieten van ons avondmaal. We hadden er 110km op zitten en we verlangden allen naar een stevig avondmaal en verfrissende douche. We namen nog enkele foto’s voor in het archief (66),(67), deponeerden de laatste twee fietsen in de bestelwagen en zetten koers richting Le Thillot, onze starplaats, waar we de wagen van Stieri ophaalden om zo door te rijden naar onze herberg.

Poker Night part II

 We arriveerden rond 18h45 in de sportherberg, sommigen namen nog vlug een douche anderen nuttigden een Leffe om op krachten te komen en de verzuurde beentjes eventjes te vergeten. Eens aan tafel werden we aangenaam verrast door een maaltijd met een Belgisch tintje namelijk stoofvlees met frietjes die door de meesten zeer geapprecieerd werd. Het menu werd afgesloten met een overheerlijke tiramitsu waarna we samen de rit van ‘s anderendaags bespraken. De vooropgestelde rit van 138km werd unaniem van de tafel geveegd en er werd besloten om opnieuw bij onze gastheer ten rade te gaan voor een plaatselijke rit van ongeveer 70km. Hij stelde ons twee ritten voor, één lastige met enkele steile klims over een afstand van ongeveer 80km een andere met een minder selectief parcours die 70km lang was. Al vlug bleek dat de meerderheid opteerde voor de tweede keuze maar de weersomstadigheden en de ochtendlijke frisheid gingen de doorslag geven.

Na dit kort overleg werd het ritueel van de avond voordien herhaald en werden de tafels bijeen geschoven voor onze tweede pokeravond. De andere gasten ruimden opnieuw plaats en gingen in een zaaltje naast de eetruimte een opgenomen rit van de giro bekijken, een voor hen ‘leuke’ afsluiter van een zware fietsdag. Ons kon dit echter niet bekoren en al vlug rolden de eerste ’chips’ en ‘double pairs’ over de tafel. Het grootste verschil met de avond voordien was dat sommigen zich voldaan voelden met de schitterende prestatie die ze hadden neergezet en wisten dat het ’s anderendaags heel wat minder zwaar zou zijn. Er viel als het ware een last van hun schouders en er werd om het in wielertermen te houden ‘een tandje bijgestoken’ maar dan wel in het veroberen van Leffes. Het werd een echte pokeravond met de bijhorende woordenwisselingen, vreugdekreten, verzuchtingen, …. Om middernacht werd deze pokersessie afgesloten en gingen we naar onze kamers om de koffer in te duiken. Dit was echter buiten Brechten en Bleu gerekend die nog eventjes Plombieres les Bains by night wilden verkennen. Terwijl de rest zich opmaakte voor een welgediende nachtrust waagden ze zich met z’n tweeën aan de pikdonkere afdaling naar het dorp.

Half drie ‘s nachts…, we hoorden gestrompel en geroffel, het was onze kamergenoot Bleu die terug was van zijn nachtelijke verkenningstocht in het dorp. Enige tijd later had ook hij zijn bed gevonden en was de rust teruggekeerd, voor even toch. Plots werd ik opnieuw gewekt door lawaai, ik opende mijn ogen en voor mij stond een donker figuur, aan de vorm te zien was het Bleu, uit schrik dat hij bij mij in bed zou kruipen gaf ik hem een por richting zijn eigen bed en draaide mij om, om mijn slaap te hervatten. Het lawaai hield echter niet op en ik stak het licht aan, tot mijn grote verbazing stond Bleu bij het raam aan de knop van de verwarming te draaien, hij was in zijn zoektocht naar het toilet eventjes verdwaald geraakt en dacht dat het kruk van de toiletdeur was die hij in zijn handen had. Nu het licht aan was kon hij zich terug oriënteren, zijn ding doen en en al rochelend en hoestend terug in zijn bed te kruipen. Eindelijk rust…

 

 

Donderdag 29/05/2008

De ochtend van ons vertrek was iedereen om zes uur présent om te vertrekken richting ‘de Vogezen’. Na de verdeling van de bagage en ‘de machtige gasten’ in de wagens zette de caravaan zich op gang. Onze GPS  gaf aan dat we zo’n 558km voor de boeg hadden wat ongeveer overeenkwam met een reisduur van een kleine zes uur.

Zelf had ik postgevat in de bestelwagen, type Renault Traffic, die ‘Brechten’ via zijn werk, een grafisch bedrijf te Gistel, kon bemachtigen. Tot onze grote verbazing zat er onder de kap een pittige motor waardoor we het tempo van de andere wagens redelijk vlot konden bijhouden. We besloten om via Kortrijk – Doornik – Charleroi te rijden richting Luxemburg om de files rond Brussel te vermijden. een goed plan zo bleek, we ondervonden geen enkele hinder.

Na een geanimeerde doorreis (nu weet ik vanwaar Brechten de bijnaam ‘Babbelaore’ meekreeg) en 2 stops bereikten we rond 13h30 als laatste van de drie wagens de sportherberg ‘Le Gros Chene’. Het weer was er prachtig en we werden meteen begroet en opgevangen door de uitbaters Michel en Anita. De afgetrainde nederlander wijsde meteen onze kamers aan wat voor ons het startsein was om alles uit te laden. Ook over de kamerverdeling viel vlug een beslissing waardoor iedereen tegen 14H30 klaar was voor de eerste rit. Door het goede weer verscheen iedereen in korte broek en trui en waren de bidons maximaal gevuld en ‘geprépareerd’.

Op onze vraag kregen we van onze gastheer een beschrijving mee van een 75km lange route die door hem omschreven werd als ‘licht glooiend’, een uitdrukking waarover gediscuscieërd kan worden. Zoals vooraf afgesproken ging iedereen deze rit meepikken en dit aan een gezapig tempo zodat we zoveel als mogelijk in groep konden rijden. Er stond immers voor ‘s anderdaags een rit van een ander kaliber op het programma.

Twee uitverkorenen kregen de routeomschrijving mee op een velletje papier, en het was rekenen op hun oriëntatievermogen om deze rit tot een goed einde te brengen. De start verliep alvast vlot en de weergoden waren ons zeer gunstig gezind.  De route ging in de richting van Remiremont doorheen een prachtige omgeving met goed berijdbare wegen en weinig verkeer.

Na 16 kilometer bereikten we Le Chateau de Lombard en kregen we de eerste klim van de dag voor de wielen die door onze gastheer gecatalogeerd werd onder ’Vogezisch plat’. Al vlug begon het bij enkelen serieus te kriebelen om eens de gashendel open te draaien. Vooral Duchateaux voelde zich in zijn nopjes en het duurde dan ook niet lang of hij testte eens de beentjes. Dimi, Brechten, Bleu en Stieri volgden zijn voorbeeld en al vlug werd er een kloofje geslagen met Franklins, Patje en mezelf. De klim over drie kilometer werd gevolgd door een afdaling tot in Raon aux bois waar de twee groepjes opnieuw verenigd werden.

De route leidde ons verder, in steeds dalende lijn met uizondering van enkel ‘puistjes’, langs La Chapelle Aux bois (48km), Bains les Bains (56km) tot in Les Grand Prés (58km). Iedereen voelde zich nog kiplekker en er werd af en toe nog eens ‘zot’ gedaan, met enkele flitsende démarages, artistieke houdingen op de fiets enz… Er werd eventjes vergeten dat het zwaarste nog moest komen.

Vanuit Les Grand Prés begonnen we aan een 2km lange klim gevolgd door een langere, redelijk steile afdaling. Na deze afdaling , we hadden er dan 67km opzitten, moest er direct opnieuw geklommen worden en er werd besloten om voor de laatste 10km eens voluit te gaan. Dit klonk voor sommigen als muziek in de oren, anderen wensten dat ze al in de sportherberg waren. Weer was het Duchateaux die er flink de pees oplegde met in zijn wiel Dimi,Stieri, Brechten en Bleu. Het overblijvend groepje, Franklins, Patje en mezelf, lieten deze kemphanen rijden om aan hun eigen tempo de klim aan te vatten. Wat iedereen wel niet wist was dat deze laatste klim ongeveer 10km lang was. Door het hoge tempo dat werd opgelegd door Duchateaux moesten Bleu en Stieri afhaken en kwamen ze al vlug in mijn vizier. Franklins en Patje volgden wat verderop. 

De route liep door een bos ‘Le bois de la grande mouille’ waarbij we aan onze rechterzijde vergezeld werden van een klein riviertje ‘Le Rivière la Semousse’. Het klaterende water gaf ons een rustgevend gevoel en we hadden visueel niet echt de indruk dat we aan het klimmen waren maar we voelden het wel degelijk ’branden’ in onze kuiten. Bleu en Stieri hadden zich laten uitzakken en met ons drieën legden we samen de laatste kilometers van de klim af, zuchtend, zwetend en kreunend maar het idee dat we er bijna waren gaf ons moed.

In de eerste groep was het echter andere koek en was Duchateaux genadeloos voor zijn twee medevluchters waardoor ook Dimi eventjes de rol moest lossen. Brechten beet zich op karakter vast in het wiel van Duchateaux en kon zo, na toch wel diep gegaan te zijn, de sportherberg bereiken. Niet veel later kwam Dimi aan.

De achtervolgende groep wachtte bij het einde van de klim nog Franklins en Patje op en reden zo naar de sportherberg terug, het venijn zat echter nog in de staart met nog een klimmetje vanaf het funerarium naar de herberg.

Moe en voldaan zat onze eerste rit erop en legden we zo’n 80km af. We plaatsten onze stalen rossen op stal, namen een verkwikkende douche en schoven aan tafel voor een deugddoende maaltijd (1), (2) die bestond uit een voorgerechtje onder vorm van een salade, een spaghetti en als dessert tiramisu.

Na de maaltijd overliepen we samen met de gastheer de rit voor ‘s anderendaags, ‘de koninginnerit’ over 121km met de ‘Ballon d’Alsace’ en ‘Grand Ballon’ op het programma. Ik had deze vooraf al een beetje voorbereid en het was de bedoeling dat we gingen starten vanuit La Bresse. Michel raadde ons echter aan om ons traject iets te wijzigen waardoor we er nog een col bijkregen nl.: ‘Col d’Oderen’. We moesten dan wel starten vanuit Le Thillot, wat ook beter uitkwam want dit was dichter en makkelijker met de wagen bereikbaar.

Nadat iedereen op de hoogte was van de routewijziging werden de tafels bij elkaar geschoven om van start te gaan met onze eerste pokeravond (3), (4) in de Vogezen tot grote verbijstering van de andere gasten. Iedereen was voorzien van een Coca-Cola T-shirt met naam op de rug, een creatie en idee van Brechten, en een schuimende Leffe. Het pokeren ging van start en duurde tot middernacht waarna iedereen zijn bed opzocht want de volgende dag beloofde een zware te worden, althans voor sommigen.

 

 

 

Voorbereiding

Nadat ik vorig jaar met enkele collega’s van het werk een 4-daagse fietsreis naar de Vogezen ondernam, stelde ik dit voor aan enkele vrienden om ook eens te doen. Ik kon uiteindelijk een 9-tal moedigen overhalen met mijn sterke verhalen over de ‘Grand Ballon’ en de ‘ Planche de mes Belles Filles’. Het duurde dan ook niet lang of de boeking voor 9 personen voor de periode van 29/05/2008 tot 01/06/2008 in de sportherberg ‘le Gros Chene’ was in oktober 2007 al een feit.

Deze herberg is gelegen in Plombieres Les Bains, die vooral bekend staat voor haar thermale baden , en wordt uitgebaat door een nederlands koppel, Michel en Anita. De gastheer is zelf een fervent en uitstekend fietser en rijdt mee als gids met groepen vanaf 10 man. ’Le Gros Chene’ kan 23 gasten herbergen in ruime kamers die voorzien zijn van een douche, toilet en bovenal uitstekende bedden. Ook voor de fietsen is er een uitstekende rustplaats voorzien waar ook de nodige materialen ter beschikking liggen voor reiniging en kleine herstellingen.

Het ontbijt en avondmaal dat wordt aangeboden is gevarieerd en ruim voldoende,daarbij hebben ze een goed gevulde frigo met Leffes, voor sommigen onder ons een uitstekende dorstlesser na een stevige rit. Met onze verblijfplaats zit het dus goed nu nog de conditie.

Nu de datum vastlag kon iedereen zich op zijn eigen manier voorbereiden, de één wat meer dan de ander, wat ook logisch is vermits een groot aantal onder ons nog altijd actief is in de wereld van het provinciale voetbal. Voor sommigen duurde de voetbalcompetitie zelfs tot halverwege mei wat hun voorbereiding niet ten goede kwam. Anderen hadden dan weer tijd zat om zich te ‘prepareren’ op de bergen maar wisten zij veel van wat hen echt te wachten stond.

Na enkele samenkomsten hadden we een aantal duidelijke praktische afspraken gemaakt zoals het gebruik van een bestelwagen, het gebruik van kartonnen dozen ter bescherming van de fietsen, taakverdeling, vertrekuur, financiën, aantal ritten, enz…. Het is de bedoeling dat we ginder een drietal mooie ritten kunnen rijden van een 100-tal km.

Een aantal dagen voor ons vertrek kregen we echter te horen dat één van onze groep niet mee kon wegens familiale redenen wat toch een kleine domper was maar die ruimde vlug plaats voor de euforie die heerste door het nakende vertrek naar de Vogezen.

De avond voor onze afreis werden alle fietsen reeds verpakt en in de bestelwagen geladen zodanig dat we    ‘s anderendaags tijdig konden vertrekken, we spraken af om zes ‘s morgens. Nu enkel nog hopen op goed weer, ongevalvrije reis en bij iedereen een goed humeur, de rest volgt dan wel.

Le Gros Chene here we come…